Het venijn zit ‘m in de staart (Column Enrico Kolk)

De laatste loodjes qua training zijn aangebroken. Volgende week staat de Nijmeegse Vierdaagse op de planning. En dus besloten we om te gaan proeflopen. Lang geleden spraken we af dat afgelopen zaterdag de meest geschikte dag daarvoor zou zijn.

Wisten wij veel dat er de avond daarvoor taptoe in Genemuiden zou zijn…  Het werd dan ook een kort nachtje. Om precies te zijn: 2 uur slaap, daarna richting Nijmegen. We spraken af om de route van dag 3 te gaan lopen.

Dat is de zwaarste route, want daar zit de Zevenheuvelenweg in. Wat die weg behelst, laat zich raden in de naam. Kortom: een stevige training ter voorbereiding op de vier keer 50 kilometer die we volgende week gaan lopen.

Stevig was het wel. Na de eerste 25 kilometer zat de moed er nog flink in. Niet alleen in de schoenen, maar ook in ons lijf. Het tempo mocht van medewandelaar nog wel iets omhoog, maar die heeft ook iets minder lijf mee te slepen dan ik.

Bij 35 kilometer werd het allemaal wat lastiger, kwamen er wat pijntjes op en sloeg er ook wel een beetje vermoeidheid toe. Niet verwonderlijk na zo’n nacht natuurlijk. We besloten om een grote pauze te houden in Groesbeek, na 40 kilometer.

En dat was nodig. We zakten neer tegen een muurtje, bij gebrek aan bankjes. Waar zijn we aan begonnen? Waar doen we het eigenlijk voor? Allemaal vragen die op zo’n moment door je heen schieten. De moed leek letterlijk in de schoenen te zakken.

Maar na een flesje cola en wat eten kwam de moed er weer in. De laatste tien kilometer. En dan begint de ellende pas echt: dan komen de heuvels nog. Het hoogtegrafiekje op Strava laat goed zien hoe het venijn hem hier in de staart zit.

Pas na die veertigste kilometer wordt het landschap echt heuvelachtig. Een hike kun je het niet noemen, maar zwaar is het wel aan het einde van zo’n lange dag. Tegen elke heuvel zagen we als een berg op.

Misschien deden we wel meer dan twee uur over die laatste tien kilometers. Het weerzien met de auto was een blij weerzien. Helemaal uitgeput namen we weer plaats in de bolide, om vervolgens toch nog maar even over de grens te tanken. Als je toch in de buurt bent…

Dat waren dan de laatste loodjes qua training. Die leverden toch weer een blaar op: ook dat venijn zit blijkbaar in de staart.