De mens als lastdier? (Column Herman Slurink)

We leven in een tijd waarin informatie ons dagelijks overspoelt. Berichten, meningen, nieuwsflitsen en persoonlijke verhalen buitelen over elkaar heen. Kan ons brein dat allemaal nog ordenen? En stel dat het lukt — hoeveel van die stemmen spreken dan werkelijk de waarheid? Hoe begin je je dag nog met rust en vertrouwen in zo’n kakelkoor van prikkels?

Daarbovenop komen de berichten die diep binnenkomen: ziekte, verlies, verdriet. Ook in ons dorp hoorden we hier de laatste dagen en weken van.

“Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, want iedere dag heeft genoeg aan haar eigen kwaad.” Die bekende zin uit de Bergrede klinkt eenvoudig, maar eerlijk is eerlijk: als je last op last te dragen krijgt, lijkt zo’n advies bijna wereldvreemd.

En toch… wie het aandurft om deze gedachte toe te laten en ermee te oefenen, ontdekt iets bijzonders. Jezus spreekt in uitersten, als richtingwijzers. Het is als een zaadje waar je de bloem nog niet in ziet, maar waarvan het groeiproces onvermijdelijk is. Een dergelijk zaad is ook in ons aanwezig. In de mystieke taal ook wel ‘vonk van God’ genoemd. Zijn woorden nodigen uit om die innerlijke vonk net als de bloem zichtbaar te laten worden.

Eerder schreef ik al over een ander uiterste: zeven maal zeventig maal vergeven. In die houding schuilt een sleutel tot innerlijke vrijheid. Wie het verleden met al haar mislukkingen en pijn durft los te laten én zich niet gek laat maken door zorgen over de toekomst, blijft over met één duidelijke opdracht: leef in het nú. Loop met je gezicht naar de zon en laat de schaduw achter je.

Met de jaren geloof ik steeds sterker dat een mens niet méér kan dragen dan de last van 24 uur. Zodra je tilt aan het verleden én de toekomst, bezwijkt je rug. Wat zou er van een vlinder terechtkomen als hij niet durft te vliegen omdat hij terugdenkt aan zijn kruipende verleden? Wat zou een bloem doen als ze zich bij elke herinnering aan groeipijn weer terug in haar knop vouwde?

Kijk naar de loper die onderweg struikelt. Hij staat op en rent verder. Hij blijft niet eindeloos turen naar de plek waar hij viel.
Kijk naar de wereldreiziger die alleen meeneemt wat nodig is. We zouden medelijden hebben als hij ook nog eens al zijn versleten schoenen van eerdere tochten meesjouwde. En toch — in ons denken doen we dat vaak.

De Bergrede is een rede vol krachtige metaforen en richtingaanwijzers voor wie verlangt naar vrijheid, vrede en innerlijke rust. Het is geen belofte dat de levensweg pijnloos zal zijn — het blijft een klim bergopwaarts. Maar wie die aanwijzingen volgt, ontdekt gaandeweg een innerlijke kracht die de last lichter maakt. Zo licht, dat je onderweg ook de last van een ander kunt helpen dragen — in woord of gebaar.

Herman Slurink