Waar tijd vervaagt — gedachten rond Allerzielen (door Herman Slurink)

November is de maand van herinnering aan geliefden van voorbij en bezinning. Tijdens Allerzielen (2 nov.) en Eeuwigheidszondag (23 nov.) vinden hemel en aarde elkaar in het licht van kaarsen en gedachten en zoeken velen troost in rituelen die dood en leven met elkaar verbinden.

Terwijl de dagen korter worden en het licht zich terugtrekt, nodigt Herman Slurink ons uit stil te staan bij het leven en de herinnering aan wie ons zijn voorgegaan en bij het geheim van leven en sterven. In “Waar tijd vervaagt – gedachten voor Allerzielen” klinkt troost en hoop door in woorden en beelden die ons meenemen voorbij de grens van het zichtbare.

Waar tijd vervaagt — gedachten rond Allerzielen

November ademt herinnering.
Het licht trekt zich terug,
gaat schuil achter een ijle sluier,
alsof de wereld even stilstaat
tussen tijd en eeuwigheid.

De namen van geliefden
komen dichterbij,
fluisteren in de stilte,
gloeien als kaarsen
die niet doven.

De natuur sterft in schoonheid,
gehuld in nevel en stilte,
en draagt tegelijk de belofte
van een nieuw begin.
Sterven en ontwaken,
in dezelfde adem.

Zwervend langs oude kerkhoven
spreken stenen
In tekens, woorden en symbolen
klinken vragen die we delen:
wat ligt voorbij de grens van ons bestaan?

Rond een sterfbed
raken twee werelden elkaar.
Soms vertellen mensen
over een vredig licht,
een liefdevolle ruimte
aan het einde van een tunnel,
waar herkenning wacht.

Misschien gebeuren zulke dingen
juist nu, waar de stilte wordt overschreeuwd,
om hetgeen oude woorden profeteren.
“Onze zonen en dochters zullen dromen,
jongeren zien gezichten,
ouderen vertellen visioenen”.

Wie leeft vanuit liefde
draagt die sfeer met zich mee,
ook voorbij de dood.
Wie gevangen blijft in haat
zal pas rust vinden
wanneer hij kiest
voor vergeving, liefde en mededogen.

Geen wet, geen dogma
kan innerlijke ervaringen wissen.
Geliefden leven voort
in een dimensie
die zich troostend openbaart
aan wie kijkt met liefde,
met mededogen,
en dankbaarheid.

Kijk met deze ogen naar de natuur
en verwonder je.
Soms vangt een druppel aan een herfstblad
meer hemel dan duizend woorden.

Wie in vergankelijkheid
en verval
het schone weet te vinden
aanschouwt het Eeuwige
vindt vreugde en rust in Leven
en zal voorbij het sterven
in schoonheid overgaan.

Herman Slurink, Zwartsluis