Het menu van zes gangen bij Café De Sluus (Column Herman Slurink)

Sommige plekken hebben geen klok nodig
omdat ze zichzelf al eeuwen lijken te kennen.
Aan de Schoolstraat, bij dat bruine café (niet aan de haven)
waar de deur altijd een beetje open lijkt te staan,
ademt de sfeer van binnen al naar buiten toe.

Op het bord naast de ingang staat het menu van de dag:
“Zes gangen speciaal bier.”
Geen chef die eraan te pas komt —
alleen de kastelein die met een glimlach weet
dat elke gang een verhaal is
en elke slok een klein stukje levensvreugde, weemoed en herinnering.

Wie er binnen gaat is verloren –
verliest al ras het besef van ruimte en tijd.

Binnen ruikt het naar oud en schuimend goud
een barkruk die al meer mensen heeft gedragen
dan wie ook maar kan tellen.
Geen boekenkast maar flessen met een verhaal,
al luisterend naar de gesprekken aan de tap
die ergens zweven tussen serieus en schaterlach
daar troostend een balans trachten te vinden.

Thijs staat achter de bar zoals alleen hij dat kan:
het hout van de tap geurt naar bier en historie.
Je hoeft hem niets uit te leggen —
hij weet al of je toe bent aan iets blonds, iets donkers,
of gewoon een beetje menselijkheid in een glas.

De lucht trilt van gelach en de geuren van een passende snack,
een mengsel van toast, bier, en een scheut Sluziger nuchterheid.
Hier wordt gefilosofeerd over het leven,
maar nooit serieuzer dan een schuimkraag dik is.

En zo gaat het, dag in dag uit:
De Sluus is geen café, het is een klein dorpstheater
Vandaag al negentien jaar.
En iedere dag opnieuw:
kom je voor één gang, dan krijg je er meer
plus de glimlach en het verhaal van Thijs.

En zo leeft De Sluus
een plek waar je niet binnenkomt,
maar waar je thuiskomt.
Of je nu komt voor één gang
of voor alle zes.

Herman Slurink