Galerie de natuur, bevroren Kerst in winterpaleis De Wieden

De kerstdagen verliepen ijzig koud. Dit werd grotendeels veroorzaakt door de matige vorst en de straffe oostenwind. Dit triggerde mij om de kou te trotseren en ’s morgens vroeg naar de Wieden te gaan. Het opgestuwde water beukt op de oever van de Grote Belterwiede en veroorzaakt prachtige ijssculpturen.

Vier jaar geleden gebeurde dit ook in februari. Toch was de situatie dit keer totaal anders. Het meer lag grotendeels open en was slechts voor een klein deel bevroren. Golven hadden vrij spel en de zon stond veel lager aan het firmament dan destijds, amper in staat de sculpturen aan te lichten. Al met al bijna vier uur glijden, kleumen en genieten van de meest wonderlijke bevroren miniatuurlandschappen. Windkracht 5 bij min zes voelt aan als min veertien. Fotograferen was dus knap lastig, mede ook vanwege de spekgladde stenen. Na iedere prent gingen de handen weer in de broekzak om op te warmen. Maar dat is ook de kik. Je vertoeft letterlijk voor even in een sprookjeswereld, een winterpaleis. Verwondering, maar ook ontroering voor het subtiele op de vierkante centimeter voor wie het wil zien.

Soms ligt het wonder aan je voeten
Een blad, een takje, een aarzelende kleuring, vastgelegd in stilte.
een moment — helder, breekbaar en tijdelijk —
zij herinnert ons eraan hoe mooi verstilling kan zijn.

Temidden van een wereld vol rumoer en onzekerheid
openbaart zij zich aan wie het wil zien
Nog even en ook deze vormen verdwijnen weer
even geruisloos als ze zijn ontstaan

Wat blijft is het besef
dat zij ons tot verwondering wil brengen

Herman Slurink