Zintuigentuin Zwartsluis: Herfst, Scherven, Schoonheid — Herinnering (Column Herman Slurink)

Voor alles is er een tijd. Ook voor een tuin die ooit begon als een daad van liefde en verbeelding. Het doek is gevallen voor de Zintuigentuin. Nadat Albert Greveling liet weten dat het niet langer ging, voelde ik de behoefte om nog één keer met de camera en mijn gedachten door de tuin te lopen – niet uit nostalgie, maar om te zien wat er blijft wanneer het creëren is opgehouden.

De tuin is inmiddels afgesloten. Niet uit onwil, maar uit zorg: overal liggen scherven van vazen en sculpturen die het geweld van herhaalde vernielingen niet hebben doorstaan. Sporen van wat was, tastbaar en pijnlijk aanwezig. Toch dringt door die chaos heen nog steeds iets anders: een laatste echo van diep doorleefde schoonheid, van aandacht en verwondering die zich niet zomaar laten vernietigen.

Onder een stralende hemel lichtte de nog lage ochtendzon de plekken aan waar de ziel van de tuin zich nog steeds in alle stilte openbaart en opent zij het oog voor een laatste reeks schilderachtige stillevens. Zoals de herfst nog eenmaal in duizend kleuren kan oplichten, vlak voordat alles zich langzaam terugtrekt in het grote geheel. Het is geen afscheid in woorden, maar een stil rondgaan – kijken, zwijgen, ontvangen en straks herinneren. Het ochtendlicht kleurt goud. Wat volgt is geen verklaring en geen oordeel. Het is een mijmering. Een laatste buiging voor wat hier is geweest en in de ziel ligt opgeslagen van al degenen die hier de jaren door een rustplek vonden.

Herfsttij van de Zintuigentuin

Ga er maar van uit dat het werk hier voltooid is, Albert,
want wat hier groeide laat zich niet herhalen.
Zoals er geen tweede Bach bestaat
die dezelfde muziek opnieuw kan schrijven,
en geen tweede Rembrandt
die hetzelfde licht nog eens vangt.

Zo is ook jouw tuin een eenmalig werk,
gevormd door jouw handen, jouw blik, jouw tijd.
Wie haar probeert na te bouwen,
voelt alleen de echo, nooit de kern.
Wat jij schiep, laat zich niet kopiëren,
ook niet door goedbedoelde handen.

Laat haar nu rusten in haar herfsttij,
waar kleuren spreken, ook zonder onderhoud.
Wat jij gaf, ligt niet in hout of steen besloten,
maar in wat werd gezien en gevoeld.
Loslaten is hier geen verlies,
maar erkennen: dit was genoeg, dit was jouw ziel.

Herman Slurink