Galerie der Natuur: Een blik in de kraamkamer van krabbescheer en plompeblad (door Herman Slurink)

In tijden waarin het wereldnieuws wordt gedomineerd door oorlog, crisis en verwarring, is het des te belangrijker om ons oog niet te sluiten voor de stille schoonheid die ons omringt. Een schoonheid die zich niet opdringt, maar zich ontvouwt in haar eigen tempo. Wie bereid is stil te worden en werkelijk te kijken, ontdekt dat juist daar – in die verstilling – iets schuilt dat raakt aan de kern van geluk.

Onder de noemer Galerie der Natuur heb ik eerder fotoreeksen gedeeld die uitnodigen om anders te kijken. Niet naar verre oorden of exotische landschappen, maar naar datgene wat zich dichtbij bevindt en toch zo vaak onopgemerkt blijft. De natuur zit vol wonderen, maar vraagt om aandacht. Omdat ze alledaags is geworden, glijdt ze gemakkelijk langs ons heen. We zien, maar nemen niet waar. Zo verliezen we de verbinding met de levende ziel in de schepping, de schoonheid, de verwondering en ontroering.

We laten ons graag betoveren door natuurdocumentaires uit verre landen, maar vergeten dat diezelfde magie zich ook hier afspeelt, vlak voor onze voeten. Je hoeft niet ver te reizen om verwondering te vinden – het zit in de manier waarop je kijkt. Op een windstille dag weerspiegelt een meer het universum, en met een beetje verbeelding ontvouwt zich daarin een verhaal dat terugreikt tot het begin van alles.

Scheppen en vernieuwen zijn immers processen zonder einde. Wie zich daarvan bewust wordt en zich even losmaakt van de haast van alledag, ziet werelden ontstaan die anders verborgen blijven. Afgelopen winter waren dat de verstilde ijssculpturen langs de oevers van de Grote Belterwiede – tijdelijke kunstwerken gevormd door vorst en water.

Schilderen met de camera

Vandaag nemen we een kijkje in een andere wereld: de kraamkamer van krabbescheer en plompeblad. Onder het wateroppervlak van de Wieden ontvouwt zich een fascinerend schouwspel. Je moet alleen goed opletten dat je niet té betoverd raakt en met camera en al voorover de sloot of plas in tuimelt.

Bladeren, stengels en licht spelen samen een subtiel spel van vormen en kleuren. Het licht breekt, beweegt en verandert, en daarmee ook het beeld dat zich aandient. Elk moment is anders. Wie zich de foto’s uit de ruimte herinnert die werden gemaakt door de Hubble-teleskoop, ziet hier soms net zoiets.

Het hoeft niet eens windstil te zijn om deze verborgen wereld zichtbaar te maken. Juist het spel van licht en beweging leidt het oog naar wat anders verborgen blijft. Zonder te duiken, zonder hulpmiddelen – alleen door te kijken.

En misschien is dat wel de grootste uitnodiging die de natuur ons biedt: om weer te leren zien.

Herman Slurink