Pinksteren: Dat wat eens Liefde was… (Mijmeringen van Herman Slurink)

Dat wat in mijn diepste binnenste leeft
is met geen naam te benoemen
immers dat zou een eindpunt zijn
maar het voelt telkens weer
als een nieuw begin, een verder gaan.

Toch neig je er naar
het mysterie te benoemen
maar wie zal vatten
wat niet te vatten is
het eindpunt dat er niet is.

Hoe verschillend is de weg
van de lelie
of de zonnebloem
na elke bloei
een nieuw begin.

Woorden, beelden
en symbolen
reiken niet ver genoeg
om te kunnen duiden
wat ik ten diepste heb gevonden.

Zolang ik mijn weg hier mag gaan
hoop ik datgene wat ik zie
in verwondering te delen
hoe het leven telkens weer
opnieuw wordt aangeLicht.

De zon komt op en gaat weer onder
een heerlijk mysterie
dag in, dag uit
voel het vertrouwde ritme
en verwonder.

Het gegeven leven
als een vrije geest
leren inzien
dat wat eens Liefde was
nooit anders is geweest.

Het gegeven leven
stromend, als een innerlijke rivier
voor eeuwig met de Bron verbonden
waarneembaar in de stilte
troostend, helend alle wonden.

Wie deze stroom ten diepste voelt
kan niet anders dan zich overgeven
Liefde is de oorsprong en het doel
daarvan wil je delen
voort waait de Pinkstergeest.

Liefde is de Taal der talen
misverstaan in het Babel der eeuwen
waar de eigenliefde sprak
van hoogmoed en van ijdelheid
te zijn als God, het trotse ego…..wartaal.

Liefde is de taal van hart tot hart
de oorsprong en het doel
door niemand mis te verstaan
het is nooit anders geweest
eeuwig waait de Pinkstergeest.

Herman Slurink