Dominee Guido van der Neut is er ‘niet alleen voor kerkmensen’

Als tiener had Guido van der Neut, die opgroeide in Woerden, helemaal niks met het geloof. En de kerk, daar had hij al helemaal geen zin in. Hij ging mee, maar meer voor zijn ouders dan dat hij het zelf wilde. Nu is hij dominee in Zwartsluis.

“Ik ging economie studeren, want ik wilde rijk worden. Dat was mijn levensdoel”, vertelt hij over zijn eerste studiekeuze. Hij ging op kamers in Rotterdam en ging steeds vaker uit.

Tegelijkertijd ging een huisgenoot, tot zijn verbazing, bij een christelijke studentenvereniging. “Dat leek me maar saai, dus ik vond dat heel gek.” Maar toen hij gevraagd werd om eens mee te gaan, ging Van der Neut toch maar mee.

De studentenvereniging bleek alleszins mee te vallen. “Ik vond het toch wel een leuke club. En er kwam steeds meer ruimte voor de vraag: Hoe zou het nou zitten met God? Want ik geloofde wel, maar pas toen groeide het besef: als God echt is, dan is dat belangrijk. En dan hoort het geloof niet in de marge van het leven.”

Zo kwam hij, door middel van de studentenvereniging, tot het eerste moment van geloofsovergave. “Dan gaan er gordijntjes opzij. Ik kwam tot de ontdekking ‘Wauw, het is anders dan ik dacht’. Na twee jaar had ik nog een groot openbaringsmoment, en kwam ik tot diepere overgave”, vertelt hij.

“Ik ging inzien: ik probeer een goed christen te zijn in eigen kracht en dat lukt niet. Ik moest de touwtjes in Gods handen leggen.” Zo deed hij in 2002 de ‘ontdekking van zijn leven: “Toen viel het gigantische kwartje dat overgave aan God en Jezus gelukkig maakt. Daar zit een geheim in, het is bevrijdend, het geeft de diepst mogelijke rust en brengt je tot je bestemming.”

Het verlangen groeide om theologie te gaan studeren, wat hij na zijn economiestudie ook deed. “Elk vak was boeiender dan economie”, blikt hij terug. “Maar ik moest er nog niet aan denken om predikant te worden. Wel vertrouwde ik op Gods wijze plan.”

Na een jarenlange loopbaan als onder andere studentenwerker bij IFES, een christelijke beweging voor studenten, werd hij 8 jaar geleden dan toch dominee in Werkendam.

Begin dit jaar kwamen er contacten met de Gereformeerde kerk in Zwartsluis. Die deed een beroep op hem, waarna drie weken beslistijd volgde. “Ik ben daar echt voor gaan bidden. De laatste week heb ik me teruggetrokken in een huisje om te bidden.”

Al lezend in de Bijbel en bezinnend kwam hij tot de conclusie dat hij naar het dorp aan de rand van de Wieden moest. “Je ontwortelt wel je gezin”, geeft hij toe. “Ook mijn vrouw heeft hiervoor gebeden en de tijd genomen om alles goed te overdenken. En zij had dezelfde indruk.”

De kinderen, 13, 11 en 6 jaar, betrokken ze al vroeg bij het proces. “We hebben ze de ruimte gegeven voor hun vragen en gevoelens, waardoor het ontwortelen en weer opnieuw wortelen iets is wat we als gezin met z’n allen doen”, legt vrouw Rieneke uit. Inmiddels woont het stel en hun drie dochters een maand in Zwartsluis.

Dat levert tot nu toe een goede indruk op, vertelt hij. “Ik ben er niet uitsluitend voor de kerkmensen. Het lijkt me ook mooi om met Sluzigers in gesprek te komen die van een goed gesprek houden of met levensvragen zitten.”

En voor zijn hobby’s heeft hij in de Sluus alle ruimte, als enthousiast visser en vogelspotter. “Dat is een mooie bijkomstigheid”, zegt hij erover. “Maar als God me naar Moerdijk zou sturen, dan zou ik ook gaan. Roeping is roeping, geen optelsom van pluspunten.”