26 januari 2023 Gebruikers online: 17
Agenda
Active creations

Pre Memoriam (door Herman Slurink)

Geplaatst op: 21 januari 2023

De bijl ligt aan de stam van de twee 160 jaar oude rode beuken op het kerkhof van Zwartsluis. Dit zal voor veel Sluzigers een schokkende mededeling zijn want deze bomen bepalen al hun hele leven lang het aanzien van het dorp, als bakens in de tijd.

Vijf jaar geleden was er reeds sprake van kappen omdat de bomen ziek waren, maar onderzoek gaf aan dat er nog geen direct gevaar was. Onlangs vond weer een grondige expertise plaats met als conclusie dat de bomen in een terminale fase verkeren en er geen redden aan is. Om ongelukken te voorkomen is besloten de bomen binnenkort te kappen.

Herman Slurink, geboren en getogen rond deze twee beuken, hoorde per toeval van deze tijding via Riek van de Woude die hij benaderde vanwege plannen om voor de Historische Vereniging verhalen te verzamelen over de oude begraafplaats. Dit in eventuele samenwerking met Albert Greveling, wiens leven zich ook grotendeels afspeelde onder de kroon van deze reuzen.

De terloopse mededeling over het lot van de beuken raakte een gevoelige snaar en de weerslag daarvan heeft hij beschreven in het onderstaande ‘Pre Memoriam’, als een Requiem voor twee stokoude beuken. Met deze poëtische zieleroerselen hoopt hij de Sluzigers te raken die herinneringen hebben aan en een emotionele band voelen met deze oude beuken. Herinneringen als balsem voor de ziel.

Nu is er nog de tijd om afscheid te nemen, de bomen nog even aan te raken en foto’s te maken. Herman ging ons voor, een indrukwekkende fotoimpressie van de beuken is te vinden onder het verhaal.

Pre Memoriam: Een Requiem voor de twee 160 jaar oude beuken op de dodenakker van Zwartsluis

 

De dag nadert gaandeweg haar eind

terwijl de zon haar laatste stralen zendt

schuiven zware wolken traag voorbij

zij vangen nog een warmende gloed

goudgeel licht, als laatste groet.

 

Het is de derde maal dat ik hier struin

alsof het zo moet zijn

nu heerst de sfeer die woorden schenkt

aan een gevoel van eindigheid

van tijd en eeuwigheid.

 

Vanmorgen, een kort gesprek met Riek

bewaarder van de dodenakker in Zwartsluis

een taak van vader op zoon

de vijfde generatie,  één geslacht

de zesde wacht.

 

Stralend schijnt de zon

we kijken naar de oude reuzenbeuken,

van kinds af aan, wakend over ons

en ons voorgeslacht

“Het is de bijl die wacht”.

 

De woorden dringen nog niet tot mij door

starend naar de wachters over zielen van voorbij

troostend en beschermend

de ruwe uitgestrekte armen

zegenend van mededogen en erbarmen.

 

Twee oeroude rode beuken, 160 jaar

naast en met elkaar vergroeid

twee stammen, één majestueuze kroon

symbool van onlosmakelijkheid

van leven in … en voorbij de tijd.

 

Woorden zoeken een weg in mijn ziel

“Alles is geprobeerd, geen redden aan,

de ziekte zit van binnen”

Een rilling, vochtig klam

de bijl ligt aan de stam.

 

 

Middaguur, ik ben terug, de tweede keer

en wil de klokken horen luiden

stel als Sluziger de welbekende vraag

“Wie wordt vandaag begraven?”

Ik kijk omhoog en zie het beeld vervagen.

 

Twee wachters achter het oorlogsmonument

mijn oom ligt er begraven

ik heb hem nooit gekend

maar hoe vertrouwd dit beeld, zijn streven

wijzend op een weg naar vrijheid en naar eeuwig leven.

 

De beuken staan nog zwijgend stil

voor mij is het nooit anders geweest

als bakens in mijn bestaan

lente, zomer, herfst en wintertijd

symbolen van het ritme van de tijd.

 

De dag nadert gaandeweg haar eind

terwijl de zon haar laatste stralen zendt

schuiven zware wolken traag voorbij

zij vangen nog een warmende gloed

goudgeel licht, als laatste groet.

 

Het is de derde maal dat ik hier struin

alsof het zo moet zijn

nu heerst de sfeer die woorden schenkt

aan een gevoel van eindigheid

van tijd en eeuwigheid

 

Alleen met de vertrouwde beuken

de stammen strelend

Iedere vezel tot op het bot doorvoelen

te ervaren wat ooit als zaad begon

zich tot kroon verheft in het Licht van de zon

 

De oude beuken staan het toe

geven zich volledig over

vertonen zich

in heel hun naaktheid

pure Schoonheid

 

Alle facetten van het leven

komen samen in dit geruwde hout

het lijden van de schepping

van groei door weer en wind

dat wat gescheiden is verbindt.

 

Zware takken wijzend naar de verte

de lichtste allerfijnste twijgen

hangend als een sluier voor de tranen

filteren nog het zicht

op het eeuwig lichtend Licht

 

De dag neemt afscheid

donkere wolken dreigen

en…alsof het zo moet zijn

straalt de volle eenheidskroon als een gedicht

verheft zich in het mooiste avondlicht.

 

Het is de taal van een groots mysterie

waarvoor woorden ontoereikend zijn

wij zijn schepsels in een schepping

groots en toch in wezen klein

opgaand in een heerlijk eeuwig samenzijn.

 

Hier alleen te staan

samen met de zielen van voorbij

met de beuken, twee ineen

er schuilt schoonheid in dit afscheid

voor alles staat een tijd.

 

Herman Slurink

Gepubliceerd door Robert Jansema
Aquaservice